Berberys Julianny

Nazwa łacińska: 

Berberis julianae Schn.

Zdjęcie główne: 
Opis rośliny: 

 
Krzew o liściach zimozielonych, wysokości do 1,5 m, luźno ugałęziony. Pędy bruzdkowane, żółtoszare. Ciernie sztywne, trójdzielne, długości do 3 cm. Liście odwrotnie jajowate, eliptyczne lub lancetowate, długości do 10 cm, skórzaste, sztywne, ciemnozielone, pod spodem jaśniejsze i matowe. Brzeg liścia z licznymi, kolczastymi ząbkami. Kwiaty żółte, z zewnątrz czerwonawe, zebrane po 10-15 w pęczki. Kwitnienie w maju lub na początku czerwca. Owoce ciemnogranatowe, pokryte sinym nalotem, wydłużone, długości do 8 mm. Najwytrzymalszy na mrozy spośród wszystkich zimozielonych berberysów. W zachodniej Polsce przemarza  tylko podczas bardzo surowych zim i najczęściej szybko wypuszcza nowe pędy z nieuszkodzonych części przyziemnych. Może być stosowany na niewysokie szpalery, trudne do przejścia dzięki kolczastym pędom. Dekoracyjne są zimozielone liście, których część czerwienieje na zimę (jak u mahonii). Gatunek najbardziej znany , przynajmniej z nazwy (symbol zimozielonego berberysu), która jest często nadużywana. Uprawiane w Arboretum Wirty zimozielone gatunki berberysów pochodzą z Chin i są stosunkowo najbardziej odporne na mrozy w naszym klimacie. Niebezpieczne jest również silne nasłonecznienie w zimie i wczesną wiosną, które może powodować zasychanie liści przy zamarzniętej ziemi, suchym powietrzu i wysuszających wiatrach
 
WYSTĘPOWANIE: Środkowe Chiny