Brzoza brodawkowata

Nazwa łacińska: 

Betula pendula Roth.

Zdjęcie główne: 
Opis rośliny: 

 
Rodzime drzewo do 25 m wysokości, o cienkich, wiotkich i najczęściej zwisających gałęziach. Korowina na pniu i starszych gałęziach kredowobiała, w dolnej części pnia głęboko spękana i prawie czarna. Młode pędy gęsto pokryte białawymi brodawkami i dlatego szorstkie. Liście u nasady klinowate z wyciągniętym wierzchołkiem, młode charakterystycznie lepkie i przyjemnie pachnące. Jesienią liście przebarwiają się na złocistożółto. Kotki żeńskie zwisające, osadzone na długich trzoneczkach. Owocostany cylindryczne, zwisające, długości 3-4 cm, dojrzewają w sierpniu-wrześniu. W Polsce pospolita w całym kraju, zwłaszcza na ubogich, piaszczystych glebach. W lasach występuje w domieszce lub jako sadzone brzeziny i zadrzewienia. Drewno brzozowe jest ciężkie, twarde i niezbyt trwałe, używane w meblarstwie, do produkcji sklejek  wyrobu drobnych przedmiotów gospodarstwa domowego i jako wysokokaloryczny opał, znajduje szerokie zastosowanie w przemyśle papierniczym. Z kory brzozy brodawkowatej otrzymuje się garbnik i dziegieć. Sok z brzozy ma zastosowanie w kosmetyce do produkcji wody brzozowej, a także do wytwarzania napoju i jako dodatek do soków. Sok ten zwany jest oskołą. Liście brzozy używane są w ziołolecznictwie jako środek napotny, o działaniu przeciwreumatycznym i moczopędnym regulującym przemianę materii i odtruwającym układ krwionośny. Gatunek pionierski, zasiewa się na ugorach i nieużytkach. Jest niewątpliwie jednym z najpiękniejszych naszych drzew o niezrównanych wartościach plastycznych.
 
Występowanie: Europa, Kaukaz, Azja Mniejsza i Zach.