Bluszcz pospolity

Nazwa łacińska: 

Hedera helix L.

Zdjęcie główne: 
Opis rośliny: 

 
Pnącze wspinające się po pniach drzew, murach, skałach, do wysokości 20-25 m lub tylko płożący się po ziemi (forma wegetatywna). Grubość pnia starych, silnie rozrośniętych okazów dochodzi do 15 cm średnicy. Młode pędy szaro, gwiazdkowato owłosione, starsze nagie, z licznymi, krótkimi korzeniami czepnymi (pędy wegetatywne). Liście na pędach płonnych 3-5 klapowe, z wierzchu ciemnozielone, od spodu jaśniejsze. Liście na pędach kwiatowych całobrzegie, jajowate, na wierzchu zaostrzone. Kwiaty zielonkawożółte, nieprzyjemnie pachnące, kwitnie w październiku i później. Owoce dojrzewają w następnym roku (w kwietniu-maju). Bardzo często spotyka się rośliny dziczejące, które przenikają z parków i cmentarzy do zbiorowisk leśnych. Kwitnące okazy są pod ochroną. Uprawiany od niepamiętnych czasów, zwłaszcza w krajach o łagodnym klimacie, zwłaszcza morskim. W surowszych warunkach klimatycznych tworzy tylko formy wegetatywne z pędami płożącymi. Bluszcz wymaga świeżych, próchnicznych i dostatecznie wilgotnych gleb. Znosi bardzo silne zacienienie i wyraźnie unika miejsc nasłonecznionych. Bluszcz znajduje wielostronne zastosowanie w parkach i ogrodach, jest cenną rośliną okrywową w miejscach cienistych. Doskonale zimuje pod warstwą śniegu i może być uprawiany w okolicach o surowych zimach. Odmiany o pstrych liściach i karłowatym wzroście są bardzo wrażliwe na niskie temperatury i dla nas nie są przydatne do uprawy w gruncie.
 
WYSTĘPOWANIE: Europa, Kaukaz, Azja Mniejsza